კამილა ჟუარი, ადამიანის სხეულს აღიქვამს როგორც დენად, ინსტინქტურ ფორმას და სხეულის ენისა თუ ჟესტიკულაციის ნატიფ პოეზიას გადმოსცემს. აკრილის მრავალშრიანი ტექნიკითა და მკვეთრი თუ ჰაეროვანი მონასმების შერწყმით, მისი კომპოზიციები ერთდროულად სტატიკურიცაა და მოძრავიც